यात्रा

माझ्या गावात अखंड शिवनाम सप्ताह धामधुमीत पार पडत होता .अखंड म्हणजे २४ तास काही नाही काही कार्यक्रम चालू असतो. आलटून पालटून एक विणेकरी विना घेऊन सतत खडी राहतो . भल्या पहाटे काकड आरती, शिवपाठ, पारायण ,प्रवचन ,भजन आणि मग कीर्तन नंतर रात्रीचा जागर आणि मग दुसऱ्या दिवशी सकाळी काकड आरती असा तो कार्यक्रम.

त्याचबरोबर दोन-तीन वेळा चहा ,सकाळी नाष्टा ,दुपारी महाप्रसाद, रात्रीचा महाप्रसाद, कीर्तनानंतर चहा नाष्टा जागर करण्यासाठी असतो.

यावर्षीचा शिवनाम सप्ताह तर प्रचंड जोश व जल्लोष चालू होता तीन जगद्गुरु ची उपस्थिती तसेच एक लाख लोकांना महाप्रसाद देण्याचा संकल्प पूर्ण होत होता. या गडबडीत बसवंत व ऑटोबाबू माझ्यासोबत सप्ताह यशस्वी करण्यासाठी झटत होते.

रात्रीच्या वेळी सारा परिसर प्रकाशमय होता प्रचंड मोठे दोन शामियाने एक जेवनासाठी तर दुसरा भजन कीर्तन तसेच इतर कार्यक्रमासाठी .रात्रीचा जागर चालू होता मी आणि काही गावकरी मंडळी काळ्या आईच्या कुशीत निवांत विसावलो होतो. त्यात बसवंत आणि ऑटो बाबू ही होते.

या सप्ताहाची चर्चा आम्ही करत होतो. बसवंतचे डोळे पाणवले, कंठ दाटून आला हुंदका देत बसवंत म्हणाला आज आजी रहायला पाहिजे होती. मग मी त्याच्या आजीची ती यात्रेची कथा गावकऱ्यांना सांगू लागलो तीच आपल्या पुढे सादर करतो.
सद्गुरु बंडय्या आप्पा मठ संस्थानाच्या प्रभावाखाली आमची काही गाव येतात वर्षानुवर्षी या मठावर आमच्या गावकरी मंडळीची श्रद्धा. या मठातून दिवाळी झाल्यानंतर मन्मथ स्वामी देवस्थानला एक दिंडी निघते आणि गावकरी मंडळी या दिंडीत सामील होतात.

यावर्षीही काही गावकरी मंडळी या दिंडीत सामील व्हायची तयारी करत होती तशी एक म्हातारी आमच्या बसवंत ची आजी ही मनोमन दिंडीत जायची तयारी करत होती .आई वडील लहानपणीच वारले त्याचा सांभाळ आजीने केला होता. बसवंत नुकतंच लग्न झालं होतं.

बसवंत मला शोधत माझ्याकडे आला आणि त्याच्या आजीला मला भेटायची इच्छा आहे असे सांगितले मी घाईत होतो बरं भेटतो म्हणत पुढील कामात गुंतलो एके दिवशी तिच्याकडे गेलो आणि तिला म्हणालो सांग माय काय म्हणतेस त्याची आजी म्हणाली काही नाही बापू मला मन्मथ स्वामी च्या दिंडीत जायचं आहे. मी म्हणालो आता काय करणार आहेस जाऊन सगळं सरलं थोडं उरलं. हासत ती म्हणाली बरोबर आहे.

पण एकदा मला माझ्या देवाला भेटायचं आहे. मी म्हणालो कोण, ती म्हणाली अहमदपूरकर आप्पाला देव आहे बापू एकदा दिंडीत जाते आणि त्यांचे दर्शन घेऊन येते.

जीवनात कधीच काहीच इच्छा पूर्ण न झालेल्या एका स्त्रीची इच्छा मी ऐकत होतो. मनोमन ती पूर्ण करण्याचा मी प्रयत्न करणार होतो.

या वयात आजीला ती पायी यात्रा पूर्ण करणे जरा अवघड होतं. मी बसवंतला बोलावलं त्याच्यासोबत बाबू ऑटो चालवतो म्हणून त्याचं नाव ऑटो बाबू ही होता. ते दोघे बालमित्र. मी बसवंतला त्याच्या आजीची इच्छा बोलून दाखवली तसा बसवंत म्हणाला बरोबर आहे आजी म्हणू लागली होती मन्मथ स्वामी यात्रेला जायचं म्हणून मग मी म्हणालो काय अडचण आहे.

बसवंत म्हणाला म्हातारी एकटी कशी जाईल दादा मलाही सोबत जावं लागेल मग दुकान कसे करू आणि बायकोला कुठे सोडू. ऑटो बाबू म्हणाला म्हातारीचे लई मन आहे जायचं पण काही जमना चालले बघा. मी म्हणालो अरे काहीतरी करा जायचं करा.
एक एक दिवस जवळ येत होता तशी म्हातारीची तगमग वाढू लागली ‌‌. तशी ती आजी माझ्या मागेच लागली काय झालं मला जायचं आहे काहीतरी करा.

काय करावं हे मलाही समजत नव्हतं. पुन्हा बसवंत आणि बाबूला मी बोलावलं आणि जरा रागात बसवंत ला म्हणालो म्हातारी तुझ्यासाठी आयुष्यभर राबली, काही कर तिला जायची व्यवस्था कर. बसवंत म्हणाला मलाही कळते दादा पण काही समजत नाही. तसा ऑटो बाबू म्हणाला एक उपाय आहे मी म्हणालो सांग ,तो सांगू लागला मी माझा ऑटो घेतो त्यात बसून दुकान थाटून ,आजीला घेऊन, सगळेच जाऊ दिंडीला.

मला ही कल्पना आवडली तसेच करा असे मी सुचविले.दिंडीला सुरुवात झाली बसवंत त्याची बायको ऑटो बाबू आणि त्याची आजी ही सारी मंडळी बाबूच्या ऑटो मध्ये बसवंत दुकान थाटून या पायी दिंडीत सामील झाले. मीही सामील होणार होतो पण शेवटच्या दोन दिवसात.

आजी दिंडी सोबत चालू लागली तिची इच्छा पूर्ण होईल असे वाटू लागले .दिंडीने अनेक मुक्काम करत .टाळ मृदंगाच्या साथीने शिवनामाचा गजर करत आपली यात्रा सुरूच ठेवली. ठरल्याप्रमाणे मी ही शेवटच्या टप्प्यात सामील झालो आणि यात्रेत या मंडळींना भेटलो.

आजी तशी आनंदातच होती मला जवळ बोलून घेत म्हणाली आनंद वाटला बघ दिंडी सोबत यात्रेला येऊन पण एक गोष्ट राहिली मी म्हणालो काय ते म्हणाले अजून काही आप्पाचे दर्शन झालं नाही. हे काम जरा अवघड होतं .अहमदपूरकर आप्पासोबत प्रचंड गर्दी असायची मग त्या गर्दीत त्या आजीला कसे न्यायचं.

मी बसवंत ला आणि ऑटो बाबू ला सांगितलं जेव्हा दिंडी वरून खाली जातील त्यावेळेस या आजीला खांद्यावर उचलून घेऊ मग हीच दर्शन होईल .ती पोरही तयार झाली. आजी दर्शनासाठी तयार झाली म्हणून ती आनंदित होती .ठरल्याप्रमाणे त्या डोंगरात पोरानी जागा निवडली. आजीला खांद्यावर घेऊन ही पोर उभी राहिली दिंडी मागून दिंडी येत होत्या शिवनामाच्या गजरात आसमंत दुमदुमून गेला होता.सार वातावरण भक्तीमय होतं.

तशी आजी महादेवाचे नामस्मरण करू लागली तिचे डोळे तिच्या देवाच्या दर्शनासाठी अतुर झाले होते. ते दृश्य डोळ्यात साठवून घेऊन आजी कायमचे डोळे मिटायला मोकळी होणार होती.
तास दीड तास झाला पण दर्शन काही होत नव्हतं. पोरही आज पेटली होती आजीच स्वप्न पूर्ण करायच होत म्हणून तिला खांद्यावर घेऊन ताटकळत ती पोर उभी होती .

मी त्यांच्यासोबत होतो आणि तो परमोच्च आनंदाचा क्षण आला आजीचे दर्शन झालं. पोरांनी तिला खाली उतरलं तशी आनंदाने मला लाड करत म्हणाली बापू तुझ्यामुळे आज मला देव दिसला. मी म्हणालो नाही माय आम्हाला तुझ्यामुळे देव दर्शन झाले.
खरंच त्या बसवंत आजीच्या जिद्दीमुळे *राष्ट्रसंत श्री श्री श्री *१००८ शिवयोगी अखंड ब्रह्मचारी शिवलिंग शिवाचार्य अहमदपूरकर महाराज यांचे दर्शन झाले* तसेच माझ्या गावात त्यांचे स्वागत करण्याचे हे भाग्य मला भेटले याचा आनंद आजही माझ्या मनात आहे.

@मी एक आनंदयात्री
राजू पाटील लच्छनकर

मो.६३०४८७३७२४